Sakramenty i pogrzeb

Spowiedź Św.

w niedziele:
przed lub podczas każdej Mszy Świętej

w I piątek miesiąca:
zgodnie z ogłoszeniami duszpasterskimi

Dodatkowo Spowiedź święta na prośbę przed każdą Mszą Świętą.

Sakrament pokuty i pojednania w naszej parafii sprawowany jest zawsze w niedzielę przed lub podczas każdej Mszy Świętej oraz w I piątek miesiąca zgodnie z ogłoszeniami duszpasterskimi, a także na prośbę przed każdą Mszą Świętą.

Sakrament Pokuty i Pojednania (spowiedź) jest sakramentem, w którym Chrystus przebacza człowiekowi grzechy po chrzcie św. popełnione. On Sam przychodzi aby dotknąć grzesznika swoją łaską i przywrócić mu utracone przez grzech dziecięctwo Boże. Chrystus sprawuje ten sakrament przez osobę kapłana.

W dniu zmartwychwstania Pan Jezus przyszedł do wieczernika, gdzie przebywali uczniowie i powiedział im: „Weźmijcie Ducha Świętego, którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im zatrzymane”. (J. 20,21-23) Tymi słowami ustanowił sakrament pokuty czyli spowiedź.

Władzę odpuszczania grzechów Pan Jezus przekazał apostołom. Ta władza przeszła od Apostołów na biskupów i kapłanów.

W sakramencie pojednania widzimy i słyszymy kapłana, ale wierzymy, że to Jezus Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały przebacza nam grzechy.

Spowiedź to radosne spotkanie z przebaczającym Chrystusem. Tam, gdzie dochodzi do pełnego miłości przebaczającego spotkania nie ma miejsca na obawę czy strach.

Aby dobrze odprawić spowiedź św. należy spełnić pięć warunków dobrej spowiedzi:

1. Rachunek sumienia – Rachunek sumienia jest to przypomnienie sobie grzechów, które popełniliśmy.
2. Żal za grzechy – Żałuje za grzechy ten, kto smuci się, że zgrzeszył, obrzydza sobie popełnione grzechy i postanawia poprawę.
3. Mocne postanowienie poprawy – Następstwem prawdziwego i szczerego żalu jest postanowienie poprawy.
4. Szczera spowiedź – W spowiedzi mówię prawdę. Kapłanowi nie wolno niczego powiedzieć, co usłyszał w konfesjonale. Obowiązuje go tajemnica spowiedzi.
   
   Jeżeli przy spowiedzi świadomie zatajam grzech ciężki, nie otrzymuję odpuszczenia grzechów i popełniam świętokradztwo.
   
   Jeżeli przez zapomnienie nie wyznaję grzechu ciężkiego, spowiedź taka jest ważna, a zapomniany grzech muszę wyznać przy następnej spowiedzi.
5. Zadośćuczynienie Panu Bogu i bliźniemu – Zadośćuczynicie bliźniemu polega na naprawieniu wyrządzonej mu krzywdy i szkody.

Chrzest Św.

Chrzest jest to pierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, który:

• gładzi grzechy·  
• daje życie nadprzyrodzone (łaska uświęcająca)·  
• czyni nas członkami Kościoła katolickiego·  
• daje udział w kapłaństwie Chrystusa

Pan Jezus ustanowił sakrament chrztu słowami: „nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” (Mt 28, 19-20).

Konieczności przyjmowania chrztu domaga się Pan Jezus, który powiedział: „Kto wierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie wierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16). Powiedział też: „Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha Świętego, nie może wejść do Królestwa Bożego” (J 3, 5).

W naszej parafii chrzty odbywają się w każdą III niedzielę miesiąca podczas Mszy Świętej o godz. 11:00.

Aby zgłosić dziecko do chrztu należy przedłożyć w kancelarii parafialnej:

• akt urodzenia dziecka z USC;·  
• dowody osobiste rodziców;·  
• zaświadczenia rodziców chrzestnych (jeżeli należą do innej parafii) oraz podać ich rok urodzenia i pełny adres zamieszkania.

Rodzice, lub rodzice chrzestni powinni postarać się o świecę i białą szatę dla dziecka.

I Komunia Św.

Wśród sakramentów świętych szczególne miejsce zajmuje Eucharystia, czyli msza św. Jej wyjątkowe znaczenie wynika stąd, że Chrystus utrwalił w niej zbawczą Ofiarę Krzyża i polecił swojemu Kościołowi, aby ją ponawiał w sposób sakramentalny, jako Pamiątkę Jego męki, śmierci i zmartwychwstania, sakrament miłosierdzia i znak jedności (KL 47). Eucharystia jest zawsze i nierozdzielnie Pamiątką Ostatniej Wieczerzy, Ofiarą Nowego Przymierza oraz świętą ucztą ofiarną, na którą Chrystus zmartwychwstały zaprasza swoich wiernych, aby ich karmić swoim ciałem i przez to jednoczyć się z nimi i wiernych jednoczyć między sobą.

Wszystkie sakramenty święte czerpią swoją moc z tajemnicy odkupienia (misterium paschalnego), które uobecnia się w całej pełni i najdoskonalej w Eucharystii. Dlatego są one skierowane ku Eucharystii i – z wyjątkiem sakramentu pokuty i pojednania – przyjmowane w czasie jej sprawowania (DK 5). W sakramentach Chrystus działa swoją mocą, natomiast w Eucharystii jest na różne sposoby obecny: w osobie kapłana, w słowie Bożym, w zgromadzeniu wiernych i pod postaciami eucharystycznymi (por. KL 7). Prawdziwa, rzeczywista i substancjalna obecność Chrystusa w Eucharystii.

Jest także sakramentem stałym, przechowywanym po mszy św. celem udzielenia Komunii św. chorym i dla adoracji. Według nauczania Kościoła Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego oraz stanowi ośrodek życia i działalności Kościoła tak powszechnego, jak i Kościoła lokalnego (KK 11; OWMR 1). Potwierdza to cała Tradycja Kościoła już od czasów apostolskich (por. Dz 2,42). Dniem Eucharystii była zawsze niedziela jako ..dzień Pański” (Ap 1,10), dzień gromadzenia się wiernych na sprawowanie ..Pamiątki Pana”. Dlatego niedzielna Eucharystia stanowi najbardziej charakterystyczny przejaw życia chrześcijańskiego i służy budowaniu miejscowej wspólnoty wiernych (por. KL 106). W Eucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, sam Chrystus jako nasza Pascha i chleb żywy dający życie ludziom, ale też zapraszający do współofiary z Nim samych siebie. Eucharystia zajmuje najważniejsze miejsce w całej działalności Kościoła, stanowi „źródło i szczyt całej ewangelizacji”, do niej prowadzi stopniowo katechumenów, a już ochrzczonych i bierzmowanych doskonale łączy z Chrystusem i Kościołem (por. DK 5). W Eucharystii „osiąga punkt szczytowy zarówno działanie Boga uświęcające świat w Chrystusie, jak i kult, który ludzie składają Ojcu, uwielbiając Go przez Chrystusa, Syna Bożego” (por. KL 10)

Biblijnych źródeł Eucharystii należy szukać w Starym Testamencie. Wskazuje na to postępowanie samego Chrystusa w czasie Ostatniej Wieczerzy. Jego słowa i czyny miały wyraźne odniesienie do tego, co było istotne w dziejach ludu wybranego – Przymierze Boga ze swoim ludem. Eucharystia jest Ofiarą Nowego Przymierza we krwi Chrystusa, ale też w niej dokonuje się odnowienie przymierza z ludźmi, wyrażające się w coraz doskonalszej miłości Chrystusa (por. KL 10).

Opis zawarcia Przymierza Boga z Izraelem zawiera Księga Wyjścia (24,1-11). W czasie zawierania Przymierza istotną rolę spełniają trzy elementy:

1. słowo Boże, które lud przyjmuje z wiarą i wyraża gotowość jego wiernego zachowywania;
2. pokropienie ludu krwią na znak przypieczętowania Przymierza i wejścia w „pokrewieństwo”  z Bogiem, a przez to stworzenie jednej rodziny, wspólnoty narodu wybranego;
3. uczta ofiarna wyrażająca zjednoczenie z Bogiem i między sobą.

Przypomnieniem Przymierza z Bogiem oraz licznych Jego cudownych interwencji w dziejach Izraela, dziękczynieniem za nie, a także odnowieniem Przymierza były doroczne uroczystości paschalne (Pascha), które obchodzono w Jerozolimie po pierwszej wiosennej pełni księżyca. Zrozumienie chrześcijańskiej Eucharystii wymaga poznania przebiegu i znaczenia Paschy Izraela. Miała ona charakter pamiątki, ofiary (baranek paschalny) i uczty sprawowanej w duchu dziękczynienia Bogu za Jego liczne zbawcze dzieła w historii Izraela. Chrystus świętował Paschę i podczas swej ostatniej Paschy ustanowił nowa pamiątkę, ofiarę i ucztę Nowego Przymierza, czyli Eucharystię.

Także mszalna liturgia słowa nawiązuje do powszechnie praktykowanych przez Żydów nabożeństw synagogalnych. Składały się one z czytania prawa i Proroków, śpiewu Psalmów i modlitw dziękczynnych. Czytanie i rozważanie słowa Bożego tworzyło wspólnotę, jednoczyło wyznawców Boga prawdziwego, ale przede wszystkim oznaczało stalą pamięć o tym. co Bóg uczynił dla swego ludu, i przez to było wezwaniem do wierności zawartemu z Nim Przymierzu. Biblijne opisy ustanowienia Eucharystii. Cztery opisy ustanowienia Eucharystii zawarte w Nowym Testamencie świadczą, że dokonało się to podczas Ostatniej Wieczerzy, która miała charakter uczty paschalnej (por. Mt 26,26-28; 14,22-24; Łk 22,19-20; 1 Kor 11,23-25). Chrystus nadał jej jednak nowy sens głównie przez dwie czynności (występujące także w tradycji żydowskiej): łamanie chleba mające miejsce na początku uczty, dzięki słowom Chrystusa: ..To jest Ciało moje”, stanowiło pierwszą konsekrację chleba, czyli jego przemianę w Ciało Chrystusa. Z obrzędem po wieczerzy” podczas błogosławieństwa kielicha (kielich błogosławieństwa) związał Chrystus przemianę wina w Jego Krew Nowego i wiecznego Przymierza przelaną na odpuszczenie grzechów. Spożywanie Jego Ciała i picie Jego Krwi stało się odtąd znakiem uczestnictwa w całym dziele zbawczym Chrystusa, w Jego męce. śmierci i zmartwychwstaniu. W czasie Ostatniej Wieczerzy Apostołowie otrzymali od Chrystusa polecenie: To czyńcie na moją pamiątkę”. Wypełniając je. uobecniali ofiarę Nowego Przymierza dziękując za dzieło odkupienia i rozdzielali wierzącym chleb eucharystyczny na znak zjednoczenia [komunia) z Bogiem i między sobą.

Poza relacją św. Pawła w 1 Kor 11 nie ma dokładnych opisów sprawowania eucharystii w czasach apostolskich. Jednak jest rzeczą niewątpliwą, że poza liturgią stówa obrzędy mszalne koncentrowały się wokół następujących czynności i słów Chrystusa z Ostatniej Wieczerzy: – wziął chleb… wziął kielich…” – odpowiada temu liturgia przygotowania darów ofiarnych, odmówił modlitwę dziękczynną… odmówił błogosławieństwo….”

Bierzmowanie

„A Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co Ja wam powiedziałem” (J 14, 26). On „w was będzie” (J 14,17) i „doprowadzi was do całej prawdy” (J 16, 13).

Obietnica Chrystusa zaczęła się spełniać w dniu Zielonych Świąt, kiedy to „wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym” (Dz 2,4) zostali „przyobleczeni mocą z wysoka” (Łk 24, 49) czyli mocą Ducha Świętego, aby mogli dawać świadectwo o Chrystusie i Jego zmartwychwstaniu „w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” (Dz 1, 8).

Apostołowie udzielali Ducha Świętego tym, którzy uwierzyli w Chrystusa i przyjęli chrzest: „Kiedy Apostołowie w Jerozolimie dowiedzieli się, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do niej Piotra i Jana, którzy przyszli i modlili się za nich, aby mogli otrzymać Ducha Świętego. Bo na żadnego z nich jeszcze nie zstąpił. Byli jedynie ochrzczeni w imię Pana Jezusa. Wtedy więc wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego” (Dz 8, 14-17).

Bierzmowanie jest to sakrament, w którym Duch Święty udziela się człowiekowi ochrzczonemu jako Dar. Istotny obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie. Są to:

1. namaszczenie olejem Krzyżma na czole ochrzczonego,
2. nałożenie ręki biskupa na jego głowę,
3. słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.

W Kościele rzymskokatolickim zwyczajnym szafarzem bierzmowania jest biskup. W pewnych okolicznościach bierzmować może kapłan upoważniony do tego przez prawo kościelne. Skutki bierzmowania są następujące:

1. udoskonala łaskę chrztu,
2. głębiej zakorzenia nas w synostwie Bożym,
3. ściślej jednoczy nas z Chrystusem,
4. pomnaża w nas dary Ducha Świętego,
5. udoskonala naszą więź z Kościołem,
6. umacnia do świadczenia o wierze chrześcijańskiej słowem i czynem.

Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, nie może być powtarzane ze względu na niezatarty charakter czyli znamię Chrystusa, które wyciska na duszy chrześcijanina.

Każdy kandydat obiera sobie imię, które biskup nadaje przy bierzmowaniu. Imię to trzeba podpowiedzieć biskupowi tuż przed namaszczeniem, by mógł wymienić je przy wypowiadaniu formuły sakramentalnej.

W czasie tego istotnego obrzędu, świadek bierzmowania trzyma prawą rękę na ramieniu swojego podopiecznego.

Sakrament bierzmowania również jest zadaniem. Udzielenie się Ducha Świętego, udoskonalenie podobieństwa do Chrystusa Kapłana, Proroka i Króla zobowiązuje do dziękczynienia i do kroczenia drogą zbawienia. Na wyniesienie trzeba po prostu odpowiedzieć pobożnym życiem, apostolstwem, służeniem bliźnim i udziałem w liturgii dla uświęcenia i wspólnego wielbienia Boga. We Wstępie do Obrzędów bierzmowania czytamy na ten temat: „Namaszczenie krzyżmem i słowa, jakie mu towarzyszą, wyrażają skutki daru Ducha Świętego. Przez namaszczenie wonnym olejem ręką biskupa ochrzczony otrzymuje niezniszczalny charakter, znamię Pańskie, razem z darem Ducha Świętego, który doskonalej upodabnia do Chrystusa i udziela mu łaski rozszerzania wśród ludzi dobrej woni” (nr 9).

 MODLITWA O SIEDEM DARÓW DUCHA ŚWIĘTEGO

Duchu Przenajświętszy, Pocieszycielu, uświęcający dusze nasze, racz mi udzielić daru mądrości, abym poznał i umiłował prawdę wiekuistą i nigdy dóbr tego świata nie przedkładał nad dobro wieczne. Daj mi dar rozumu, abym poznał prawdy objawione na ile dozwala nieudolność ludzka. Daj mi dar umiejętności, abym się przekonał o nicości swojej i wszelkich rzeczy stworzonych. Żebym wszystko odnosił do Boga według uczuć Serca Jezusowego, a gardził marnościami tego świata. Daj mi dar rady, abym ostrożnie postępował wśród niebezpieczeństw życia doczesnego i spełniał wolę Bożą. Daj mi dar mocy, abym przezwyciężał pokusy nieprzyjaciela i znosił prześladowania, na które mógłbym być wystawiony. Daj mi dar pobożności, abym się rozmiłował w rozmyślaniu, w modlitwie i w tym wszystkim, co się do służby Bożej odnosi. Daj mi dar bojaźni Bożej, abym pilnie unikał wszystkiego, co by Cię obrazić mogło, abym się bał grzechu bardziej niż śmierci, a to jedynie dla miłości Twojej. Do tych wszystkich darów, o Duchu Święty, dodaj mi dar pokuty, abym grzechy swoje opłakiwał, i ducha umartwienia, abym zadość uczynił Boskiej sprawiedliwości. Napełnij Duchu Święty, serce moje Boską miłością i łaską wytrwania, abym żył po chrześcijańsku i umarł śmiercią świątobliwą.

Małżeństwo

Przez małżeństwo rozumiemy przymierze, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na dobro małżonków oraz na rodzenie i wychowywanie potomstwa. Zawierane między ochrzczonymi zostało podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu.

Święty Paweł Apostoł napisał: „Mężowie, miłujcie żony, bo i Chrystus umiłował Kościół… Tajemnica to wielka, a ja mówię” w odniesieniu do Chrystusa o do Kościoła” (Ef 5, 25.32).

Sakrament małżeństwa udziela łaski miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół. Łaska sakramentu udoskonala zatem ludzką miłość małżonków, umacnia ich nierozerwalną jedność ich na drodze do życia wiecznego.

Ponieważ małżeństwo jest w Kościele stanem publicznym, dlatego powinno być zawierane publicznie w ramach celebracji liturgicznej i wobec zgromadzenia wiernych.

Do cech istotnych małżeństwa należy:

1. jedność,
2. nierozerwalność,
3. otwartość na przyjęcie dzieci.

Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinni prowadzić życie chrześcijańskie bez ponownego związku i wychowywać swoje dzieci w wierze.

Małżeństwo jest uznawane przez prawo za fundamentalną podstawę rodziny, która jest najmniejszą jednostką organizacyjną społeczeństwa. Współczesne regulacje, zgodnie z którymi zawarcie małżeństwa powinno być związane ze współdziałaniem państwowego lub kościelnego organu, opierają się na założeniu, że tylko w taki sposób mogą być osiągnięte: uzewnętrznienie powagi małżeństwa i jawność więzi osobistych w takim zakresie, w jakim mają one istotne znaczenie społeczne i prawne. Istnienie małżeństwa ma znaczenie zarówno dla państwa, jak i Kościoła, stąd uregulowania prawne funkcjonują w obu tych społecznościach.

Kościół katolicki z uwagi na sakramentalny charakter małżeństwa ochrzczonych, jego jedność i nierozerwalność, nie może zrezygnować z własnej jurysdykcji nad małżeństwem swoich wiernych, usankcjonowanej w prawie kanonicznym.

Państwo natomiast, traktując małżeństwo jako umowę rozwiązywalną i irrelewantną sakramentalnie, nie chce ze względów społecznych zrezygnować z instytucji rozwodu, uznanego we własnym prawie rodzinnym, także w odniesieniu dla tych obywateli, którzy należą do Kościoła katolickiego.

W związku z tym zasadniczo związek małżeński zawarty wobec prawa świeckiego nie jest zdarzeniem prawnym wobec prawa kanonicznego, jak również związek kanoniczny nie stanowi takiego zdarzenia w obszarze prawa świeckiego. Niemniej jednak wspólne dla obu porządków prawnych jest to, iż zarówno małżeństwo kanoniczne, jak i cywilne powstaje w wyniku złożenia przez nupturientów stosownego oświadczenia. W prawie kanonicznym zakłada się istnienie tzw. zgody małżeńskiej, czyli aktu woli, który został uzewnętrzniony tym oświadczeniem.

Te dwie przesłanki, związane z odmiennymi koncepcjami instytucji małżeństwa funkcjonującymi w prawie państwowym i kościelnym, stały się punktem wyjścia uregulowań konkordatowych w odniesieniu do małżeństwa.

Planując zawarcie sakramentalnego związku małżeńskiego należy zgłosić się do kancelarii parafialnej i zarezerwować sobie dogodny termin oraz godzinę ślubu. Wystarczy mieć wówczas ze sobą dowód osobisty.

Na 3 miesiące przed planowaną datą ślubu pary powinny zgłosić się do kancelarii parafialnej i spełnić następujące wymogi formalne wymagane Prawem Kanonicznym:

• Aktualna metryka chrztu, tj. z datą do 3 miesięcy wstecz (dotyczy osoby ochrzczonej poza parafią)
• Dowód osobisty
• Ostatnie świadectwo katechizacji lub świadectwo szkolne z ostatniego roku nauki, na którym widnieje ocena z religii
• Świadectwo bierzmowania (dotyczy osoby bierzmowanej poza parafią)
• Zaświadczenie o katechezie przedmałżeńskiej w poradni przedmałżeńskiej
• Świadectwo ukończenia katechezy przedślubnej dla narzeczonych
• Zaświadczenie z USC (niezbędne gdy małżonkowie chcą, aby ślub kościelny pociągnął za sobą skutki cywilno-prawne) lub akt ślubu, jeśli wcześniej zawarto związek cywilny
• Wdowy(cy) – akt zgonu współmałżonki/a
• Świadectwo wygłoszenia zapowiedzi z parafii, do której była przekazana „Prośba o wygłoszenie zapowiedzi”
• Dane świadków ślubu (imię, nazwisko, data urodzenia i dokładny adres zamieszkania)
• Poświadczenie odbytej spowiedzi

Nowożeńcy spoza parafii: licencję na udzielenie ślubu spisaną w parafii jednego z narzeczonych (wszelkie formalności należy załatwić w parafii jednej ze stron: narzeczonej lub narzeczonego)

Oprawę muzyczną zapewnia organista parafialny, zaś dekorację świątyni firma współpracująca z parafią

Rezerwacja terminu ślubu na przyszły rok odbywa się osobiście w kancelarii parafialnej po dniu 15 listopada. Kancelaria parafialna czynna jest we wtorek i czwartek po wieczornej Mszy Świętej (wyjątki podawane są w aktualnych ogłoszeniach duszpasterskich). Wejście do kancelarii furtką za kościołem św. Józefa.

Namaszczenie chorych

Namaszczenie chorych jest to sakrament, poprzez który Chrystus udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu chorobą lub starością.

W liście św. Jakuba czytamy: „Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana. A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone” (Jk 5, 14-15).

Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości.

Wiernym, którzy ze względu na chorobę nie mogą uczestniczyć w życiu sakramentalnym w kościele, proponuje się, aby kapłan przychodził do ich domów w każdy I piątek i sobotę miesiąca przynosząc Komunię Św. a także służąc sakramentem pojednania.

Chorych winniśmy zgłaszać w kancelarii parafialnej przed każdym I piątkiem miesiąca osobiście, podając dane osobowe chorego i adres jego zamieszkania.

W razie naglącej potrzeby (np. zagrożenie czyjegoś życia lub niespodziewany zły stan zdrowia) można poprosić kapłana z posługą sakramentalną o każdej porze dnia i nocy, zgłaszając to osobiście lub telefonicznie.